Jeśli nie korzystasz z dekodera żadnej platformy, możesz użyć dowolnego odbiornika FTA zgodnego ze standardem DVB-S2, wyposażonego w obsługę DiSEqC 1.0. Taki odbiornik pozwoli na odbiór wszystkich niekodowanych kanałów hiszpańskich z obu pozycji satelitarnych. Konieczne jest jednak ręczne wyszukiwanie kanałów lub skanowanie zaawansowane, aby dekoder znalazł wszystkie dostępne stacje.
Kabel koncentryczny i złącza
Jakość kabla koncentrycznego bezpośrednio wpływa na stabilność odbioru. Do instalacji satelitarnych stosuje się przewody o impedancji 75 Ω, z miedzianą żyłą środkową o średnicy minimum 1,0 mm (najlepiej 1,13 mm) i podwójnym ekranowaniem (folia aluminiowa + oplot). Kable typu RG-6 o konstrukcji pełnomiedzianej (oznaczenie TC — total copper) to najczęstszy wybór. Płaszcz zewnętrzny powinien być odporny na promieniowanie UV, jeśli kabel biegnie na zewnątrz budodu. Kable z płaszczem PE są przeznaczone do instalacji zewnętrznych, a z płaszczem PVC — do instalacji wewnętrznych.
Do łączenia kabla z konwerterem i dekoderem stosuje się wtyki typu F, dobrane do średnicy zewnętrznej kabla (zazwyczaj 6,8 mm dla RG-6). Wtyki nakręcane na kabel wymagają starannego zarobienia końcówki — żyła środkowa musi wystawać równo, bez zadziorów, a oplot nie może stykać się z żyłą. Źle zarobiony wtyk to jedna z najczęstszych przyczyn zakłóceń i zaników sygnału.
W instalacjach multiswitchowych, gdzie kilka kabli biegnie równolegle obok siebie, szczególnie ważna jest wysoka skuteczność ekranowania kabla — powyżej 90 dB. Bez tego sygnały z jednego kabla mogą przenikać do drugiego, powodując zakłócenia. Dla takich instalacji zaleca się kable o potrójnym ekranowaniu (tri-shield).
Proces ustawiania anteny na dwa satelity
Ustawienie anteny na dwie pozycje satelitarne rozpoczyna się od wyznaczenia kierunku południowego — przy pomocy kompasu lub aplikacji mobilnej. Antenę montuje się na uchwycie, wstępnie ustawiając ją w kierunku pierwszego satelity (zazwyczaj Hot Birda 13°E, z którego nadają polskie platformy). Na uchwycie anteny znajduje się skala elewacji, która pozwala na wstępne ustawienie kąta nachylenia czaszy. Wartości ze skali są punktem wyjścia, ale wymagają korekty.
Do precyzyjnego dostrojenia anteny wykorzystuje się wskaźniki poziomu i jakości sygnału, dostępne w menu dekodera. Włączamy na dekoderze kanał z satelity, na który ustawiamy antenę, i obserwujemy dwa paski: siłę sygnału (PWR) oraz jakość sygnału (QUAL lub SNR). Sam poziom sygnału nie jest wystarczający — liczy się przede wszystkim jakość, bo wysoki poziom przy niskiej jakości oznacza odbiór szumu, a nie użytecznego sygnału. Przesuwamy czaszę powoli, milimetr po milimetrze, w lewo i w prawo, a następnie regulujemy kąt elewacji, aż osiągniemy maksymalną jakość sygnału.
Po ustaleniu pozycji głównej (Hot Bird) dokręcamy śruby uchwytu i przystępujemy do regulacji drugiego konwertera na Astrę 19,2°E. W układzie „zez" drugi konwerter jest zamontowany na wsporniku bocznym i odbiera sygnał odbity od czaszy pod innym kątem. Regulujemy jego położenie — przesuwając go lekko wzdłuż wspornika i zmieniając kąt skręcenia — aż na dekoderze, po przełączeniu na kanał z Astry, uzyskamy najwyższą jakość sygnału. Przy konwerterze Monoblock tego etapu nie ma, bo oba konwertery są fabrycznie zamocowane w jednej obudowie o stałym rozstawie.
Jeśli nie czujesz się na siłach, aby samodzielnie ustawić antenę, warto zatrudnić instalatora z profesjonalnym miernikiem sygnału satelitarnego. Taki miernik pokazuje nie tylko poziom i jakość sygnału, ale też jego parametry techniczne — BER (ilość błędów w odbiorze) i constelację, co pozwala na optymalne dostrojenie anteny w znacznie krótszym czasie i z większą precyzją niż przy użyciu samego dekodera.
feb 27, 2024